Pięć lat. Różne domeny. Różna częstotliwość wpisów. Różna tematyka. Jeden autor.
1177706 odsłon (1177706 unikalnych). 662 wpisy (licząc z tym). 1086 komentarzy (aż 48 636 spamowych). Iluś tam czytelników, korzystających z RSS-a, Facebooka i Blipa. Najpopularniejszy wpis? Ciągle ten sam.
Ale cyferki nie są takie ważne. Ważni są kryjący się za nimi czytelnicy.
Dziękuję Wam bardzo :)
27 września 2006 roku w notatce Kolejna przeprowadzka ogłosiłem przeniesienie swojego bloga na nowy hosting i pod nowy adres. To była największa bolączka moich blogowych początków – dopiero później zrozumiałem, że warto zainwestować w jedną domenę, która zostanie moją na stałe.
Od tamtego dnia liczę wiek bloga, swój staż w tej dziedzinie i inne wielkości, którymi lubię się chwalić w takich wpisach jak ten :)
W styczniu po raz kolejny zostałem dyrektorem do spraw informatyzacji w ELSA Warszawa. W konkursie organizowanym przez Michała Mietlińskiego wygrałem ksiażkę o promocji samego siebie.
W lutym nie miałem sesji zimowej, co mnie rozleniwiło.
W marcu po raz drugi pojechałem na rekolekcje wielkopostne do Niepokalanowa.
W kwietniu po raz pierwszy zwiedziłem Sejm i Senat.
3 lata temu opublikowałem pierwszy wpis na moim nowym blogu, istniejącym wówczas w domenie adamklimowski.tox.pl. Nie przypuszczałem wtedy, że zajdę tak daleko – własny serwer, domena, skromny dochód z reklam :) Mój sukces jest także Waszym sukcesem, drodzy Czytelnicy i Goście – to Wy sprawiacie, że ciągle chce mi się pisać o tym, co uważam za warte wspomnienia i co może odpowiadać Waszym gustom. Dziękuję!
2 lata temu po raz pierwszy zdecydowałem się na wykorzystanie WordPressa jako silnika blogowego. Po raz pierwszy zainstalowałem też porządne statystyki, dzięki którym mogłem śledzić wzrost liczby odwiedzających. Pierwszy wpis opublikowałem 27 września 2006 roku o 11:29 – i tą właśnie datę uznaję za dzień urodzin mojej strony.
Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze na komputerach królował Windows 95 i jego krewny, MS DOS, dwoje wrocławskich programistów, Andrzej Baka i Mariusz Buras, postanowiło stworzyć grę komputerową. Wymyślili coś, co przypomina Tetrisa… ale tylko przypomina.
Tym razem, w przeciwieństwie do sytuacji, jaka miała miejsce rok temu, rzeczywiście jest co podsumować. Rok 2007 był obfity w zmiany na blogu- zarówno ilościowe, jak i jakościowe. Nie obejdzie się także bez małych statystyk.
Dokładnie rok temu wrzuciłem na serwer yoyo.pl kilka megabajtów plików, które pozwoliły mi na uruchomienie WordPressa. Miałem już za sobą kilka zaczętych i porzuconych blogów: chciałem się ustabilizować na jakimś darmowym, szybkim serwerze.
Sielanka trwała aż do stycznia, gdy coraz częstsze błędy (z powodu przekroczenia transferu) zmusiły mnie do rozejrzenia się za jakimś porządnym, płatnym serwerem. Wybrałem tox.pl- ten sam hosting, na którym chodzi PolskiBlogger.pl. Od tej pory nie miałem żadnych problemów- wszystko działa stabilnie i szybko. Blog mógł w końcu zacząć się rozrastać.
Dawno, dawno temu, w piątej klasie podstawówki, naszła mnie chęć na napisanie kryminału. Miałem już za sobą debiut (w postaci krótkiej historyjki, którą przedstawię Wam innym razem), zapragnąłem więc stworzyć coś, czym będę się mógł podzielić z innymi. Tak powstała Sprawa Yetiego- kryminał, którego główni bohaterowie (O’Hara i Konopka) mają nazwiska, znane wśród (małoletnich) miłośników gatunku: O’Hara był komisarzem policji w Myszogrodzie, a Pikuś Konopka- detektywem znanym ze swoich pięciu przygód. Utworem pochwaliłem się w szkole, gdzie zebrał dość pozytywne opinie (w tym jedną mojej ówczesnej polonistki, pani Piaseckiej). Teraz dzielę się nim z Wami.
3 września wróciłem do mojej starej szkoły- III LO w Brodnicy. O 8:30 drugie i trzecie klasy (a więc te, wśród których znajdują się moi znajomi i znajome) miały rozpoczęcie roku. Dotarcie na salę gimnastyczną, gdzie odbywał się uroczysty apel, zajęło mi trochę czasu, bo jednocześnie w tamtą stronę udawały się dzieci z podstawówki. Ciekawie rozglądały się po korytarzach i rzucały komentarze- negatywne (Ale tu burdel!) i pozytywne (Ale fajna szkoła!). Czekając na opróżnienie korytarza, doczekałem się Ani Martko (rocznik ’89, obecna III A) i kilku kolegów z mojej klasy- Dawida, Rafała, Bartka, Maćka… Kiedy zaczął się apel, nie wchodziliśmy na salę, tylko stanęliśmy w pobliżu drzwi, obserwując nauczycieli i stojących klasami uczniów. Najbliżej drzwi stała III D, pilnowana przez panią Biłas, polonistkę.
Kiedy się powiedziało A, trzeba powiedzieć i B. Opowiedziałem Wam już o mojej szkole, czas na opowieść o internacie. Skorzystają na tym zapewne Ci, którzy wybierają się do brodnickich szkół- internat jest zdecydowanie lepszym wyjściem niż dojeżdżanie. Przynajmniej w mojej opinii.
RSS
Blip
Facebook
NetworkedBlogs
