Jeżeli pytamy o filmy promocyjne związane z Warszawą, to niestety obie odpowiedzi są poprawne…
Numer jeden: spot promujący Warszawę jako Miasto-Gospodarza wśród europejskich kibiców, podczas kampanii m.st. Warszawy jako Miasta-Gospodarza poprzedzającej UEFA EURO 2012. Fabuła: obcokrajowiec (stalker? gwałciciel?) ścigający Polkę przez całą Warszawę.
Numer dwa: film przedstawiający projekt odbudowy Warszawy w technologii 3D: Warszawa 1935.
Nie ma porównania.
Jadąc dziś tramwajem w stronę centrum, z nudów przyglądałem się wiszącym w wagonie reklamom. Moją reklamę zwróciła akcja Bądźmy razem bezpieczni, eksponująca wypadki tramwajowe. Podszedłem nieco bliżej i co zauważyłem?
Dzisiejszy pasek z Garfieldem przypomniał mi o wielkim problemie, jakim były i są reklamy nazbyt głośne w stosunku do poprzedzających je programów. Tyczy się to szczególnie nadawców prywatnych: legendarne są już reklamy Polsatu, przerywające filmy w najciekawszym momencie głośnym dżinglem i zasłaniającą wszystko planszą.
Mówiło się przez dłuższy czas o jakiejś regulacji ustawowej; kwestia stała się na tyle drażniąca, że skarżono się nawet do Rzecznika Praw Obywatelskich! Sama Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji otrzymała w latach 2006-2010 110 skarg: najczęściej wymienianymi stacjami RTV były TVP1 i TVN.
W 1853 roku 19-letni wówczas Johannes Brahms wybrał się wraz z węgierskim skrzypkiem Eduardem Remenyi w to, co dziś zwiemy trasą koncertową. Wspólnie podróżowali po Niemczech, gdzie przyszły kompozytor miał okazję poznać ówczesnych muzycznych luminarzy (m.in. Franza Liszta). To właśnie wtedy Brahms zainteresował się węgierską muzyką ludową; odnajdujemy te motywy w wielu jego utworach – przede wszystkim w Tańcach węgierskich.
Znacie? To pooglądajcie :)
Nie wiem, czy Heyah osiągnęło przez tę reklamę zamierzony cel; z jednej strony hasło nie tolerujemy kruczków sugeruje, że za nimi nie przepada, a z drugiej – tworzy bardzo sympatyczne czarne charaktery. W każdym razie o reklamie mówi się bardzo dużo; zapewne kwestią czasu jest pojawienie się dzwonka na komórkę o nazwie Fara bara ciera fara tonga :)
Od jakiegoś czasu testuję na swoim blogu system sprzedaży reklam AdTaily, przeznaczony przede wszystkim dla serwisów internetowych z tzw. długiego ogona. Jak to wygląda z punktu widzenia wydawców (a więc i mojego)?
Historia Szymona Majewskiego, właściciela objazdowego teatru lalek, ktory nigdy nie został cenioną postacią telewizji, ma być inspiracją. Kayah w chórze w małej wiejskiej parafii? Czarek Pazura jako wodzirej w remizie? Kim mogłyby stać się znane osoby, gdyby w dzieciństwie ktoś nie pomógł rozwinąć ich talentów?
Dziś u Neurotyka natknąłem się na nową reklamę Axe, promującą „czekoladowy dezodorant”, po użyciu którego (podobnie jak innych produktów Axe) mężczyzna miał być oblegany przez kobiety.
Forma dziennika telewizyjnego była już nieraz stosowana przez wiele firm, ale po raz pierwszy wydała mi się naprawdę dobrze wykorzystana. Wysłuchanie obu stron sporu (pani Barbara vs. Paulina K.), publikacja fragmentów tabloidów (teoretycznie fikcyjnych, ale o znanej wszystkim szacie graficznej :D), komentarz eksperta i wizyta „u źródła” – news lepszy niż niektóre prawdziwe.
Pod względem warsztatu niczego nie można tej reklamie zarzucić. Co do samej idei – nadal jestem przeciwny produktom sprowadzającym życie do takich wyścigów, jakie opisywał Prus:
Albo mężczyzna jak kogut uwija się między kilkunastoma kurami, albo kobieta, jak wilczyca w lutym, wabi za sobą całą zgraję ogłupiałych wilków czy psów…
Amarantowy, czerwień krwi żylnej, feldgrau, lapis-lazuli… mówią Wam coś nazwy tych kolorów, drodzy czytelnicy płci męskiej? Przynajmniej część z Was z pewnością odnajdzie siebie w świetnej reklamie farb Beckers, gdzie bohater, zapytany przez kumpla, jak była ubrana na randce jego dziewczyna (oliwkowe buty, szmaragdowa spódnica i turkusowa bluzka), odpowiada z wahaniem Na zielono?
W ofercie Krytycy.pl pojawiła się w końcu kampania, w której mogłem wziąć udział: spełniłem warunki, niezbędne do napisania tekstu o firmie Art4Web, której działką jest pozycjonowanie. Wymagała dwóch linków, obrazka i mojej opinii.
Ostatnią reklamą, która zwróciła moją uwagę, była ta, opisane przez Eirenę na jej bloksie Zjadamy reklamy. Tutaj wrzucam filmik z YouTube’a, w rozwinięciu- skrót fabuły.
RSS
Blip
Facebook
NetworkedBlogs
