Jeżeli coś może się nie udać, to się nie uda – oto stwierdzenie, znane powszechnie jako prawo Murphy’ego. Na jego gruncie powstała cała masa praw pochodnych, których autorzy byli głęboko przekonani o niechęci Wszechświata wobec człowieka, przejawiającej się w drobnych sprawach życia codziennego. Szybciej przesuwająca się kolejka obok, niemożność znalezienia dwu identycznych skarpetek – ot, takie drobiazgi. Wkurzające drobiazgi.

Parę dni temu wpadła mi w ręce książeczka Artura Blocha Prawa Murphy’ego 2 – drugi tom (czy raczej, patrząc na format, tomik) zbioru obserwacji na temat działania rzeczywistego świata. Już w przedmowie autor zdecydowanie zaprzecza, jakoby Prawa Murphy’ego miały cokolwiek wspólnego z pesymizmem. Gdyby tak było, ich skuteczność musiałaby być daleko większa. Przykład: popularne wierzenie głosi, że umycie samochodu sprowadza deszcz. A teraz spróbujcie zastosować to „prawo” w praktyce…

Kontynuuj lekturę…

Przywódcy polityczni jednej i drugiej partii posługiwali się pięknymi hasłami, mówili o równouprawnieniu wszystkich obywateli (…), ale w rzeczywistości mówiąc o sprawie ogólnej walczyli między sobą o swe prywatne interesy. Używając wszelkich metod w walce o pierwszeństwo odważali się nawet na największe okropności, a w zemście nie oglądali się ani na prawo, ani na interes publiczny, lecz kierowali się wyłącznie samowolą. Czy to przy pomocy niesprawiedliwych wyroków sądowych, czy też przemocą gotowi byli zaspokajać swe namiętności. Żadna partia nie szanowała świętości, a dobre imię zyskiwali ci, którzy za pomocą pięknych słów osiągali coś niegodnego. Bezpartyjnych zaś obywateli gnębiły obie strony, dlatego że nie brali udziału w walce i że zazdroszczono im spokoju.

Tukidydes, Wojna peloponeska, III 82, tłum. Kazimierz Kumaniecki.

Źródło: Źli politycy.

Na prośbę Fanatyka odpowiedziałem na pytanie dlaczego lubię blogować?. Odpowiedź znajdziecie we wpisie o identycznym tytule.