W 1999 roku autor 2001: Odysei kosmicznej podzielił się z czytelnikami Daily Telegraph swoimi przemyśleniami, dotyczącymi rozwoju nauki w XXI wieku. Tłumaczył to w następujący sposób: Nikt nie potrafi przewidzieć przyszłości. To, co próbuję zrobić, to tylko zarysowanie kilku możliwości – choć nieoczekiwane wynalazki lub zdarzenia są w stanie sprawić, że już za parę lat te przypuszczenia okażą się bezsensowne. O części już wiemy, że nie miały miejsca, ale co z kolejnymi?

2001 – kosmiczna sonda Cassini (wystrzelona w 1997 roku) zaczyna badania pierścieni Saturna i jego księżyców. Sonda Galileo (wysłana w 1989 roku) prowadzi dalsze obserwacje Jowisza i jego księżyców. Coraz bardziej prawdopodobne wydaje się życie w pokrytych lodem oceanach jednego z nich – Europy.

2002 – na rynek wchodzi pierwsze urządzenie wytwarzające energię „czysto” i bezpiecznie w wyniku reakcji nuklearnych zachodzących w niskich temperaturach. W ten sposób dobiega końca epoka paliw kopalnych.

2003 – przemysł motoryzacyjny dostaje 5 lat na zastąpienie wszystkich silników spalinowych nowym urządzeniem produkującym energię. W tym samym roku wystrzelona zostaje sonda NASA – „Mars Surveyor”.

2004 – po raz pierwszy oficjalnie zostaje sklonowany człowiek.

2005 – pierwsza próbka pobrana przez „Mars Surveyora” wędruje na ziemię.

2006 – zamknięto ostatnią kopalnię węgla.

2008 – przypadkowa eksplozja bomby nuklearnej z arsenału jednego z krajów trzeciego świata doprowadza do zagłady całego tamtejszego miasta. Po krótkiej naradzie na forum ONZ światowe zapasy broni atomowej zostają zniszczone.

2009 – powstaje pierwszy generator kwantowy (wyłapujący energię z kosmosu). Dostępny w formie przenośnej i nadającej się do montażu w domach, zapewniający moc od kilku kilowatów, może produkować energię w nieograniczonej ilości. Zamyka się elektrownie – kończy się wiek słupów sieci elektrycznej.

Elektroniczna kontrola praktycznie oczyszcza społeczeństwo z zawodowych przestępców.

2011 – sfilmowano największe zwierzę na Ziemi – jest to ośmiornica o ramionach rozpiętości 77 m żyjąca w Rowie Mariańskim. Dziwnym zbiegiem okoliczności w tym samym czasie, podczas zautomatyzowanych wierceń w lodach jowiszowego księżyca, Europy, odkryto jeszcze większe stworzenia.

2012 – statki kosmiczne stają się środkiem lokomocji dostępnym dla zwykłych ludzi.

2013 – brytyjski książę Harry, syn Karola i Diany, jest pierwszym członkiem rodziny królewskiej, który bierze udział w locie kosmicznym.

2014 – od przeróbki wielkich, pochodzących ze statków kosmicznych, zbiorników, którym dawniej pozwalano spadać na Ziemię, zaczyna się budowa Orbitalnego Hotelu Hilton.

2015 – nieuniknionym produktem ubocznym generatora kwantowego jest całkowita kontrola materii na poziomie atomów. Ołów i miedź są tak przydatne, że w ciągu kilku lat stają się dwukrotnie cenniejsze niż złoto.

2016 – istniejące dotąd waluty odchodzą w niepamięć. Jednostką wymiany staje się megawatogodzina.

2017 – w swoje 100 urodziny, 16 grudnia, sir Arthur C. Clarke jest jednym z pierwszych gości Orbitalnego Hotelu Hilton.

2019 – na lody bieguna północnego spada ogromny meteoryt. Wywołane przez wstrząs fale, zwane tsunami, wyrządzają wiele szkód u wybrzeży Grenlandii i Kanady.

Długo dyskutowany projekt dotyczący rozpoznawania i unieszkodliwiania potencjalnie groźnych komet i planetoid nareszcie wchodzi w życie.

2020 – sztuczna inteligencja dorównuje ludzkiej. Od tej pory na Ziemi istnieją dwa rodzaje istot rozumnych, z których jedna rozwija się znacznie szybciej niż zezwoliłaby na to biologia.

2021 – po raz pierwszy ludzie lądują na Marsie.

2023 – z komputerowo odtworzonych DNA zostają sklonowane kopie dinozaurów. Pomimo drobnych nieszczęśliwych wypadków na początku, latające minidrapieżniki zaczynają zastępować w stróżowaniu psy.

2024 – odkryto nadchodzące z centrum Galaktyki sygnały w podczerwieni świadczące o obecności cywilizacji o wysokim poziomie technologicznym. Wysiłki, by sygnały te odcyfrować, spełzają na niczym.

2025 – badania neurologiczne wyjaśniają wreszcie do końca działanie zmysłów. Możliwe staje się ominięcie przewodników: uszu, oczu, skóry. W efekcie powstaje metalowa „osłona mózgu”. Każdy, kto nosi ten ściśle dopasowany hełm, może doświadczyć całej gamy doznań, prawdziwych czy wyimaginowanych, a nawet wejść w bezpośrednią mentalną łączność z innymi.

Hełm taki jest dobrodziejstwem dla lekarzy, którzy mogą doświadczyć opisywanych przez pacjentów symptomów (oczywiście odpowiednio osłabionych). Jest to także rewolucja w dziedzinie prawa, bo łatwo sprawdzić, czy ktoś nie kłamie.

2040 – „uniwersalny powielacz” oparty na mikrotechnologii został ulepszony. Teraz każdy obiekt, nawet najbardziej skomplikowany, może zostać odtworzony – jeśli dostarczy się odpowiednich surowców. Diamenty lub najwykwintniejsze nawet dania mogą powstawać dosłownie z garstki prochu.

W efekcie rolnictwo i przemysł tracą sens. Podobnie praca. Rozkwita sztuka, a także rozrywka i szkolnictwo. Żywiołowo tworzą się znów społeczności myśliwsko-zbierackie, ponieważ ogromne przestrzenie planety – niepotrzebne już do produkowania żywności – powróciły do stanu naturalnego.

2045 – całkowicie samowystarczalny ruchomy dom (projektowany niemal wiek wcześniej przez architekta-wizjonera Richarda Buckminstera Fullera) zostaje ulepszony. Węgiel potrzebny do syntezy żywności otrzymywany jest przez wyodrębnianie dwutlenku węgla z atmosfery.

2050 – znudzone życiem w tej spokojnej i mało ekscytującej epoce miliony ludzi decydują się na zamrożenie, by emigrować w przyszłość w poszukiwaniu przygód. Na Antarktydzie i w regionach wiecznej nocy na biegunach księżycowych powstają ogromne centra „hibernacji”.

2057 – 4 października, 100 lat po wystrzeleniu Sputnika 1 ludzie na Ziemi, Księżycu, Marsie, księżycach innych planet: Europie, Ganymedesie i Tytanie, a także na orbitach Wenus, Neptuna i Plutona świętują rocznicę narodzin wieku kosmicznego.

2061 – powrót komety Halleya – pierwsze lądowanie ludzi na tym obiekcie. Sensacyjne odkrycia form życia zarówno utajonego, jak i aktywnego potwierdzają liczące sobie 100 lat hipotezy Wickramasinghe’a i Hoyle’a, że w przestrzeni kosmicznej istnieje życie.

2090 – spalanie na wielką skalę paliw kopalnych podejmuje się na nowo, by odtworzyć dwutlenek węgla „wydobywany” z powietrza i powodując globalne ocieplenie, odsunąć groźbę następnej epoki lodowej.

2095 – rozwój prawdziwej „jazdy kosmicznej” – systemu napędowego działającego na przekór strukturze przestrzenno-czasowej. Dawne rakiety stają się anachronizmem, bo system pozwala osiągnąć prędkość bliską prędkości światła. Pierwsi śmiałkowie wyprawiają się ku tym sąsiednim gwiazdom, przy których znajdują się układy planetarne.

2100 – następna karta historii…