Przeglądając archiwum wydawanego od trzydziestu lat komiksu Garfield, trafiłem na pasek, który wzbudził moje zainteresowanie.

W tamtych czasach (18 marca 1979) zarówno Garfield, jak i Jon różnili się znacząco od tych postaci, które znamy dziś. Garfield był dużo grubszy i bardziej gadatliwy, a Jon zajmował się rysowaniem: to właśnie z jego pulpitu, papieru i atramentu skorzystał Garfield, by sformułować coś, co zdecydowałem się nazwać Manifestem Garfielda: zbiór przemyśleń na temat tego, co musiałoby się zmienić, by świat ludzi i… kotów stał się lepszy.

I think this world would be a nicer place in which to live:
if countries could settle their differences without hurting anybody.
if everyone smiled at even people they didn’t know.
if nobody had to steal.
if people laughed more.
if everyone fed their cats all the lasagna they could eat.
if we all took more pride in our homes and our neighborhoods.
if we respected our senior citizens more.
if there were no violence in movies and television.
if everyone could read and write.
if families talked more.
if friends hugged more.
if everyone stopped least once a week to stroke a cat.
After all, we’re live in this together.

Myślę, że ten świat byłby lepszym miejscem do życia:
gdyby kraje rozwiązywały swoje konflikty bez ranienia kogokolwiek.
gdyby wszyscy uśmiechali się nawet do ludzi, których nie znają.
gdyby nikt nie musiał kraść.
gdyby ludzie więcej się śmiali.
gdyby wszyscy karmili swoje koty taką ilością lasagni, jaką są one w stanie zjeść.
gdyby wszyscy byli bardziej dumni ze swoich domów i sąsiadów.
gdybyśmy bardziej szanowali ludzi starszych.
gdyby w telewizji i filmach nie było przemocy.
gdyby wszyscy umieli czytać i pisać.
gdyby rodziny częściej ze sobą rozmawiały.
gdyby przyjaciele częściej się przytulali.
gdyby każdy zatrzymywał się przynajmniej raz na tydzień, by pogłaskać kota.
Ostatecznie żyjemy tu wszyscy razem.

Jon nigdy nie poznał myśli Garfielda. My jesteśmy w lepszej sytuacji. Co zrobimy z naszą wiedzą na ten temat?