Człowiek, który twierdzi że sumienie jego znaczy więcej niż opinia wszystkich to dla mnie enigma…
Kim jesteś? Młodym człowiekiem, który stoi podczas gdy inni bigną? A może jesteś tym wymarłym gatunkiem ludzi z tzw. spójnością myśli, słów i czynów? Masz zaledwie 18 lat a myślisz kategoriami człowieka dojrzałego. Traktujesz o zagadnieniach immanentnie wpisanych w kulturę, alę kulturę elitarną, nie tą masową- banalną… Dlaczego podejmujesz trud wysiłku intelektualnego? Dlaczego i w imię czego? Dlaczego nie karmisz nas blogową papką- czyli dziennikiem zwykłego dnia?

Prześlę Tobie, również fragment, który jest ogromnie cenny dla mnie. Przeczytaj proszę:

Zwątpienie.

Jak nazwać nie moc spełnienia pewnych ważnych postanowień…. Jak nazwać człowieka, który okłamuję sam siebie… Chyba jedyną odpowiedzią na to jest słowo głupota tak doskonale rozumiane, tak doskonale obrazujące to całą sytuację. Kolejny dzień przyniósł tą samą pustkę, ten sam żal i tą samą bezradność. Jak małe dziecko, które w zasięgu ręki ma tego ukochanego lizaka, który tak bliski a zarazem tak niedostępny staje się celem, niedoścignionym celem, pragnieniem, niespełnionym marzeniem.

Wierzyłam, że chcieć to móc, że jeśli czegoś bardzo pragniesz możesz to zdobyć…. Możesz… Głupia mrzonka, głupia naiwność, i znowu to ukłucie i znowu ból. Dawne rany, a wydawałoby się że czas je uleczył.

Potrzeba pisania, uspokojenia duszy jest jak narkotyk, jest jak irracjonalny bodziec, który popycha cię ciągle i bez przerwy ku ulegnięciu. Już się nie bronię. Już się nie sprzeciwiam. Po prostu piszę, bo tylko to nie pozwala mi się poddać.

”Inteligencja to dar, ale to nie wszystko. Najważniejsza jest ciężka praca”
Wierze, że to zdanie ma moc, ma siłę. Ufam, że jego słuszność opiera się na prostocie przekazu, zwięzłej informacji, która dostarcza optimum wiedzy na temat życia. Mimo to nie potrafię wdrożyć w życie owej maksymy. Nie potrafię….a może nie chcę. Granica miedzy jednym a drugim jest płytka.

Ciężka praca, do której mam ambiwalentny stosunek, to najważniejsze przesłanie sentencji. Z jednej strony rozumiem jej wartość a z drugiej nie potrafię zaakceptować.

Co do inteligencji dodam, że za pojęciem dar nie kryje się tylko prezent dany od Boga, ale także brzmienie i obowiązek widzenia tego co dla banalnego widza jest niezauważalne. Dzięki niej wiesz, że w pewnym sensie jesteś wybranym. Jesteś umysłowym nadczłowiekiem, kimś wyjątkowym a jednocześnie tak niebezpiecznie genialnym. Ludzie nazywają się inteligentnymi nie mając pojęcia czym tak naprawdę jest inteligencja… Więc czym ona jest?? Nie staram się znaleźć prostej i jednoznacznej odpowiedzi bo taka nie istnieje albo zna ja tylko Stwórca.
Czym jest ona dla mnie?. To ciężar i błogosławieństwo… Pragniesz widzieć więcej, pragniesz rozumieć więcej, pragniesz tworzyć, szukać, poznawać, zapamiętywać, lecz czasem pragnienia przeradzają się w żądzę, która niszczy otaczający Cię metafizyczny świat… Poszukiwanie niedoścignionego ideału i odpowiedzi na najbardziej skomplikowane pytania to przekleństwo ludzi obdarzonych inteligencją, boskim światłem….

Czy nie sądzisz, że coś nas łączy?

Nie uczyniles mnie slepym i uczyniles mnie Polakiem… jak wiec zamknac oczy na to, co sie wyprawia miedzy Odra i Wisla? A jesli nie zamykam oczu, to jestem wyksztalciuchem, bloggerem, czy… az sie tego boje – Polakiem?

http://www.creamteam.imfrom.eu/blog/index.php/2007/04/14/jakis-czlowiek-z-jakiejs-partii/

PZDR
m