Blog Adama Klimowskiego

W 1853 roku 19-letni wówczas Johannes Brahms wybrał się wraz z węgierskim skrzypkiem Eduardem Remenyi w to, co dziś zwiemy trasą koncertową. Wspólnie podróżowali po Niemczech, gdzie przyszły kompozytor miał okazję poznać ówczesnych muzycznych luminarzy (m.in. Franza Liszta). To właśnie wtedy Brahms zainteresował się węgierską muzyką ludową; odnajdujemy te motywy w wielu jego utworach – przede wszystkim w Tańcach węgierskich.

Czytaj dalej →

W dzisiejszym odcinku po raz kolejny posłużę się kreskówką – tym razem będzie to nieco mniej popularny w naszym kraju Kacper i jego przyjaciele. Większość z Was kojarzy zapewne przyjaznego ducha tylko z filmu Kacper, ale to właśnie w serialu animowanym miał miejsce jego debiut.

Czytaj dalej →

Dziś moją rodzinną miejscowość odwiedził zespół Moja Rodzina – występowali w trakcie wszystkich czterech Mszy Świętych. Najbardziej spodobał mi się ich interpretacja Pawłowego Hymnu o Miłości.

Strefa Młodych

Zdaję sobie sprawę, że filmik, jaki Wam dziś zaprezentuję, trochę nie pasuje do tego, co widzimy za oknem, ale podoba mi się tak bardzo, że postanowiłem nie czekać do grudnia :) W dzisiejszym odcinku: Snowbody loves me Chucka Jonesa i spora dawka Chopina.

Czytaj dalej →

Każdy konsument napojów alkoholowych prędzej czy później zostanie (z własnej woli lub nie) zapoznany z utworem, poświęconym cierpieniom pewnego pana, który po zdradzie przez towarzyszkę życia próbuje skończyć ze sobą, ale mu się to nie udaje…

W refrenie tego utworu znajdują się następujące słowa:

Chryzantemy złociste,
W półlitrówce po czystej,
Stoją na fortepianie,
I nie podlewa ich k#### nikt.

Czytaj dalej →

Kiedy po raz pierwszy oglądałem na TVN Upiora w Operze Joela Schumachera, najbardziej poruszyła mnie scena “zmartwychwstania” Opery i towarzysząca jej muzyka – utwór Overture, który powraca potem jako Phantom of The Opera (Rock n’ roll merely masquerading as opera – cytując Andrew Lloyd Webera).

Duża rzecz, czyż nie?

Pomysł na wspomnienie o utworze, który daje się słyszeć w tle rozmowy Kilera najpierw z sekretarką Lipskiego, a potem nim samym, krążył po mojej głowie już od jakiegoś czasu, ale dopiero teraz poznałem jego poprawną nazwę. Znalazłem ją na stronie Karola Lisowskiego, któremu chcę w tym miejscu bardzo podziękować. Jego aktualna strona zmieniła, jak się zdaje, adres, dlatego linkuję do tej, na której zamieścił opis soundtracku do Kilera wraz z listą utworów.

Czytaj dalej →

Znacie? To pooglądajcie :)

Nie wiem, czy Heyah osiągnęło przez tę reklamę zamierzony cel; z jednej strony hasło nie tolerujemy kruczków sugeruje, że za nimi nie przepada, a z drugiej – tworzy bardzo sympatyczne czarne charaktery. W każdym razie o reklamie mówi się bardzo dużo; zapewne kwestią czasu jest pojawienie się dzwonka na komórkę o nazwie Fara bara ciera fara tonga :)

26 lutego 1844 roku w Theater in der Josefstadt (najstarszym do dziś działającym teatrze wiedeńskim) miała premiera Poranka, południa i wieczoru w Wiedniu (Ein Morgen, ein Mittag und ein Abend in Wien) – komedii w dwóch aktach Franza von Suppé. Jej najpopularniejszym fragmentem stała się uwertura, o której wykonanie poproszono 115 lat później samego Królika Bugsa. Dokonał tego w kreskówce Baton Bunny Chucka Jonesa i Abe’a Levitowa.

Czytaj dalej →

Historia Szymona Majewskiego, właściciela objazdowego teatru lalek, ktory nigdy nie został cenioną postacią telewizji, ma być inspiracją. Kayah w chórze w małej wiejskiej parafii? Czarek Pazura jako wodzirej w remizie? Kim mogłyby stać się znane osoby, gdyby w dzieciństwie ktoś nie pomógł rozwinąć ich talentów?

Czytaj dalej →