Zachęcam do przejrzenia listopadowego numeru Magazynu Kultury Popularnej Esensja. Zostały w nim umieszczone dwa dotychczas napisane przeze mnie artykuły: Klasyka wśród nas: Requiem dla superbohaterów oraz Klasyka wśród nas: Muzyka jest kuloodporna.

To tyle :) Miłej niedzieli.

Podobne wpisy

• Klasyka wśród nas – część 19: „Planety” Gustava Holsta (0)
• Klasyka wśród nas – część 18: „Taniec węgierski nr 5″ (0)
• Klasyka wśród nas – część 17: Snowbody Loves Me (0)
• Klasyka wśród nas – część 13 (zaginiona i odnaleziona) (0)
• Klasyka wśród nas – część 16: Kiler i Lipski (0)

Część z Was zauważyła zapewne, że w serii wpisów Klasyka wśród nas zabrakło postu o numerze 13. Nie jest to jednak skutkiem mojej triskaidekafobii, tylko przeoczenia.

Staram się przygotowywać materiały na bloga kilka-kilkanaście dni naprzód. W przypadku wpisów o muzyce klasycznej w kulturze popularnej mam listę tematów, przypisaną do poszczególnych numerów cyklu. Nr 13 miał być poświęcony utworom, które pojawiły się w filmie Watchmen: Strażnicy. Po zapisaniu szkicu zapomniałem jednak o nim, więc kolejny wpis nosił numer 14. Zorientowałem się dopiero teraz :)

Co się stało z wpisem nr 13? Został przeze mnie wykorzystany do stworzenia artykułu Klasyka wśród nas: Requiem dla superbohaterów, który opublikowałem w magazynie kultury popularnej Esensja.

Nie oznacza to bynajmniej, że zamykam ten cykl na blogu. Materiału jest tyle, że wystarczy i dla Was, i dla moich czytelników w Esensji ;)

Podobne wpisy

• XCI numer Magazynu Esensja z moimi artykułami (1)

W wakacyjnej, przeznaczonej dla nowoprzyjętych studentów, edycji miesięcznika WPiA Lexu§ pojawił się artykuł Akademik – poradnik dla początkujących mojego autorstwa. Stworzyłem go na podstawie własnych, 2-letnich doświadczeń oraz wiedzy, jaką zebrałem w czasie budowy poradników dla początkujących kicowiczów (Kic 9, Kic 12). Jego tekst znajduje się w rozwinięciu wpisu. Kto ciekawy – może przejrzeć cały numer (format .pdf, 26 MB). Miłej lektury!

Akademik – poradnik dla początkujących

Pierwszy raz w Warszawie? Mieszkanie za drogie, na stancji nie wytrzymasz, a rodzina z okolic Nowego Światu nie odbiera telefonu? Załatw sobie akademik.

Na naszym Wydziale robi się to następująco: wchodzisz na stronę internetową Samorządu Studentów, pobierasz specjalne podanie, wypełniasz je, uzupełniasz o stosik załączników (zaświadczenia o dochodach – także nieopodatkowanych, uczącym się rodzeństwie, odległości od miejsca stałego zameldowania), wkładasz wszystko do koperty i zanosisz do portierni w budynku na ulicy Dobrej 68/70 (naprzeciwko głównego wejścia). Ostateczny termin składania podań to 20 sierpnia. Komisja bierze pod uwagę Twoje dochody oraz odległość miejsca zamieszkania od Warszawy.

W tym roku akademickim dla studentów prawa przewidziano miejsca w pięciu akademikach: Muchomorku (ul. Żwirki i Wigury 97/77), Żwirku (ul. Żwirki i Wigury 95/97), Kicu (ul. Kickiego 9 i 12), Zamenhofie (ul. Zamenhofa 10A) i Radomskiej (ul. Radomska 11). W podaniu o akademik jest specjalna rubryczka, w której możesz wskazać najbardziej Ci odpowiadający dom studencki.

I tu pojawia się pytanie: który wybrać? Gdyby miała decydować odległość od kampusu, wygrywa Zamenhof: 15 minut autobusem. Gdybyś stawiał na standard… także Zamenhof: przez ostatnie 2 lata przeszedł generalny remont (przedtem strach było mieszkać :D). A gdyby miała zadecydować cena? Pokój trzyosobowy na Kicu kosztuje zaledwie 250 zł miesięcznie. Ale pieniądze to przecież nie wszystko. Popytaj znajomych studentów, ludzi na Gronie lub forum IRK UW.

Minęły 2 miesiące…

OK, mail z Wydziału oraz Twoje nazwisko na liście przyjętych upewniły Cię ostatecznie, że administracja akademika, który zechciał Cię przyjąć, musi Ci dać pokój. Pora się przygotować do zakwaterowania.

Po pierwsze: zorientuj się, jak dojechać. W poszukiwaniu najlepszego miejskiego środka transportu niezastąpione są 3 serwisy: ztm.waw.pl, autobuser.pl oraz warszawa.jakdojade.pl. Przy okazji można się dowiedzieć, jak najszybciej dojechać na zajęcia – ta wiedza przyda się przy pierwszej awarii budzika :)

Po drugie: zabierz niezbędne rzeczy. Poczesne miejsce powinny zajmować kuchenne utensylia (garnki, sztućce, patelnia oraz czajnik) i multimedia (na czele z komputerem). Reszta będzie na Ciebie czekać w pokoju, a jak czegoś zabraknie – dokupisz lub pożyczysz.

Po trzecie: orientuj się! Dowiedz się, gdzie jest najbliższy bankomat (bezprowizyjny), kebab (tani), ksero (jeszcze tańsze), supermarket, apteka i inne miejsca i instytucje, których możesz potrzebować. Jeśli masz to szczęście, że mieszkasz w Domu Studenckim nr 3 na Kickiego, to tę część zakwaterowania wykonał już za Ciebie niżej podpisany ;)

Po czwarte: ogarnij formalności. Sprowadzają się one najczęściej do stania w długiej kolejce do kierownika, rozdzielającego miejsca w pokoju i przyjmującego pierwsze opłaty.

Po piąte: zakoleguj się! Potrzebujesz jedynie nieco alkoholu, miejscówki na korytarzu i odrobiny cierpliwości – ktoś się przysiądzie ;)

Po szóste: całej reszty będziesz się dowiadywał przez resztę roku akademickiego.

Szczęścia życzę :)

Podobne wpisy

• 3. rok studiów (3)
• Wpis charytatywny: Basia z UW (0)
• Kandyduję do Rady WPiA UW (7)
• Chomikujący ćwiczeniowcy (6)
• Wpis charytatywny: SM Rock Fest 2009 (0)

W najnowszym numerze Polityki ukazał się artykuł Doroty Szwarcman, poświęcony obecności muzyki klasycznej w powieściach kryminalnych, poczynając od uspokajających Holmesa dźwięków skrzypiec aż po wydaną niedawno powieść Jeffery’ego Deavera Manuskrypt Chopina. Zachęcam do lektury!

Podobne wpisy

• Klasyka wśród nas – część 19: „Planety” Gustava Holsta (0)
• Klasyka wśród nas – część 18: „Taniec węgierski nr 5″ (0)
• Klasyka wśród nas – część 17: Snowbody Loves Me (0)
• XCI numer Magazynu Esensja z moimi artykułami (1)
• Klasyka wśród nas – część 16: Kiler i Lipski (0)

W czasie porządków znalazłem na twardym dysku napisany przeze mnie artykuł o krawatach. Nigdy nie udostępniłem go publicznie, a zawiera na tyle ciekawe informacje, że szkoda by było, gdyby nadal pozostał w ukryciu. Wiedzieliście na przykład o paradoksie krawata albo ile jest funkcjonalnych węzłów, z pomocą których można zawiązać krawat?

Zapraszam do lektury.

Jak podaje encyklopedia, krawat to wąski pasek materiału wiązany na szyi. Dziś nie wyobrażamy sobie bez niego eleganckiego mężczyzny. Ale były czasu, gdy ta część ubioru była znana tylko stosunkowo niewielkiej grupce ludzi.

W 1660 francuski król, Ludwik XIV, przyjął w Paryżu regiment Chorwatów, którzy odznaczyli się w walce z Imperium Ottomańskim. Jego uwagę zwróciły chusty noszone przez oficerów (produkowane z jedwabiu, pochodziły najprawdopodobniej od szarf noszonych – dla ochrony strun głosowych – przez rzymskich oratorów). Wkrótce stały się znakiem specjalnego regimentu, znanego jako Royal Cravattes (słowo cravat pochodziło od Croat – Chorwat).

Krawat szybko trafił na Wyspy Brytyjskie; w bardzo krótkim czasie stał się atrybutem dobrze ubranego dżentelmena. Bywał wiązany tak ciasno, że głowę można było odwrócić tylko razem z ciałem (podobno kilka osób udusiło się z powodu zbyt mocnego węzła). Niejaki Le Blanc stał się doradcą mężczyzn w sprawie należytego wiązania krawata; zanotował on te słowa: Największym przestępstwem, godzącym w honor dżentelmena, stało się ciągnięcie go za krawat. Tylko krew, utoczona w pojedynku, mogła zmazać tą hańbę.

Współczesna, cywilna forma krawata upowszechniła się po pierwszej wojnie światowej, a jego długość i szerokość (4 do 12 cm) od tej pory podlegają nieustannym wahaniom mody. Niezaprzeczalne zasługi w stworzeniu z tego paska materiału atrybutu elegancji może przypisać sobie Hollywood. Rudolf Valentino w krawacie pod wysokim, krochmalonym kołnierzem stał się wzorem barwy, uczynił z krawata sztandar klasowy pod brodą.

W latach 60. XX wieku wiele osób w ramach buntu przeciwko autorytetom i formom przestało nosić krawaty. Jednak już kilka lat później bunt przeminął. Lata 90. były złotymi czasami dla sprzedawców krawatów.

Do czego potrzebny jest krawat? Odpowiedź nie jest prosta, ale dużą rolę mogą tu odgrywać walory estetyczne; krawat jest w stanie zasłonić guziki od koszuli, podkreśla także wertykalność ludzkiego ciała (podobnie jak guziki od munduru).

Brytyjczycy stworzyli około stu węzłów, służących wiązaniu krawata. Jednak najpopularniejszych węzłów jest tylko kilka: four in hand, podwójny four in hand, półwindsorski i windsorski. Każdy z nich może być opisany za pomocą kilku znaków, przypisanych kolejnym fazom wiązania krawata:

• początek – d (szeroki koniec nad węższym) i g (szeroki koniec pod węższym)
• środek – S1 (pod szyję i na zewnątrz w lewo) i S2 (pod szyję i na zewnątrz w prawo)
• koniec – O (oplecenie) i K (oplecenie i przewleczenie przez nie końcówki)

Four in hand
Lekko asymetryczny w stosunku do koniuszków kołnierzyka, nadaje się też dla krótszych albo bardzo szerokich krawatów, nie nadaje się do koszul z szeroko rozstawionymi koniuszkami kołnierzyka (tzw. włoskiego kroju). Kod: g-O-O-K

Podwójny four in hand
Podwójny węzeł, lekko asymetryczny w stosunku do koniuszków kołnierzyka, nadaje się dla dłuższych, niezbyt szerokich krawatów, pasuje do każdego rodzaju kołnierzyka. Kod: O-g-O-S1-K

Półwindsorski
Trójkątny, symetryczny węzeł, przy wąskich krawatach pasuje do każdego rodzaju kołnierzyka, przy szerokich – idealny do koszul o szeroko rozstawionych koniuszkach kołnierzyka. Kod: O-g-O-S2-K

Windsorski
Symetryczny w stosunku do koniuszków kołnierzyka – nadaje się dla wąskich lub cienkich krawatów – idealny do szerokiego kołnierzyka. Kod: Og-S2-O-S2-K

Ciekawostki związane z krawatami:

• 18 października wiele krajów, na czele z Chorwacją, obchodzi Dzień Krawata.
• Kobiety także mogą nosić krawaty! Udowodniła to projektantka Ela Krzemińska, pracując nad projektem Krawateria. Modelki noszą krawaty nie tylko na szyi, ale także owinięte wokół pasa i w wielu innych miejscach.
• Krawat stał się symbolem politycznym: Samoobrony – większość działaczy tej partii (łącznie z Andrzejem Lepperem) pokazywało się w biało-czerwonych krawatach (paski opadające od lewa w prawo) – oraz Akcji Obywatelskiej (skierowanej przeciwko rządom koalicji – logiem AO był orzeł PiS-u ubrany we wspomniany krawat)
• 18 października 2003 roku w Chorwacji, wokół murów najlepiej na świecie zachowanego rzymskiego amfiteatru, obwiązano najdłuższy krawat świata: miał on długość 808 metrów, szerokość 25 metrów (w dolnej części), a węzeł – 15 metrów długości. Zawiązanie go trwało 5 dni. Autorem instalacji był profesor Marijan Bušić.
• Thomas Fink i Yong Mao policzyli, że krawat można zawiązać na 85 różnych sposobów. Brali oni jednak pod uwagę tylko węzły funkcjonalne; wszystkich jest oczywiście nieskończenie wiele.
• W kwietniu 2007 roku trzydziestu czterech kierowców z Państwowego Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w Bytowie zostało ukaranych pozbawieniem części „trzynastki” za to, że w czasie pracy nie nosili krawatów.
• Paradoks krawatów: dwóch mężczyzn dostało od swych żon na święta krawaty. Po kilku kieliszkach zaczęli się kłócić, kto ma droższy krawat. Postanowili się o to założyć: zapytali małżonki o wartość krawatów i ustalili warunki – kto ma droższy krawat, odda go temu drugiemu w prezencie. Pierwszy mężczyzna pomyślał sobie: Mam 50% szans na wygraną lub przegraną. Jeśli przegram, stracę wartość mojego krawata, jeśli wygram – zdobędę krawat wart więcej niż mój. Innymi słowy, zakładam się o wartość x i mam 50% szans na wygranie czegoś o wartości większej niż x. Opłaca się! Drugi mężczyzna myślał oczywiście tak samo, więc paradoksalnie obu opłacało się założyć się!
• W polskiej wersji serwisu Left or Right krawat konkurował z muchą – ten pierwszy zdobył 90,7% głosów
• W latach 70. w Polsce prowadzona była kampania, mająca na celu spolszczenie wszystkich możliwych nazw obcego pochodzenie. Krawat został przemianowany na zwis męski.

Na koniec chciałbym polecić stronę Academii Cravatica, która tak definiuje swoje cele:

Academia Cravatica is a non-profit institution founded on 26th March 1997 and it studies, preserves and improves the cravat as a part of Croatian and world heritage.

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

Niedawno skończyłem 40 lat. Kiedy Howard Florey miał tyle, pracował nad produkcją penicyliny na przemysłową skalę. Przed czterdziestką Jonas Salk opracował szczepionkę przeciw chorobie Heinego-Medina. Ja, jak dotąd, nie wymyśliłem nawet głupiego przylepca.

W 40. roku życia Szerpa Tenzig Norgay, jako pierwszy na świecie, stanął wraz z Edmundem Hillary na szczycie Mount Everestu. Cesarz Marek Aureliusz przejął władzę nad imperium rzymskim w 161 roku. Miał wówczas 40 lat. A ja? Nawet nie decyduję o tym, jakie kwiaty rosną w ogródku na tyłach domu, bo ten skrawek ziemi jest własnością spółdzielni mieszkaniowej.

Czyżby życie przeciekało mi przez palce? Przecież w młodości miałem wielkie ambicje. Najpierw chciałem być wielkim podróżnikiem i odnaleźć zaginione afrykańskie plemię. Ferdynand Magellan spędził 40. urodziny w drodze na przylądek Horn. Potem odkrył i nazwał Ocean Spokojny. Po głębszym namyśle każdy przyzna, że nic większego nie można odkryć.

Po latach cierpień i poniewierki miałem wrócić i dokonać wielkiego naukowego odkrycia, które będzie pożyteczne dla całego świata. William Fox Talbot przyczynił się do wynalezienia fotografii, kiedy miał 40 lat. Będąc w tym samym wieku Michael Faraday wynalazł prądnicę. W Chicago w 1942 Enrico Fermi pracował nad gigantycznym wybuchem – nad pierwszą kontrolowaną atomową reakcją łańcuchową. Tak, miał właśnie 40 lat.

Nadal mam szansę stać się piekielnie bogaty. Henry Ford założył Ford Motor Company po 40. urodzinach. Mając 40 lat Aristotle Onassis kupił pierwsze statki z demobilu, a dopłynął nimi do nieopisanego bogactwa.

Następnym punktem mojego zaplanowanego życia było stanowisko premiera. Na to mam jeszcze czas. Zdawało się, że kariera 40-letniego Winstona Churchilla legła w gruzach, kiedy w 1915 roku z powodu klęski w cieśninie Dardanele był zmuszony odejść z rządu. Ale nie poddał się i wygrał II wojnę światową.

Osiągając moje obecne lata miałem napisać najwybitniejszą na świecie powieść. Thomas Carlyle, zanim ukończył 40 lat, napisał fundamentalne dzieło Rewolucja francuska. Niestety, służąca użyła rękopisu na podpałkę i musiał wszystko napisać jeszcze raz. Dochodząc do czterdziestki Anthony Trollope napisał pierwszą ze swoich ksiąg z cyklu Barchester, a James Joyce ukończył Ulissesa. Wszyscy trzej stali się nagle sławni, kiedy wydano ich książki.

Mam jeszcze trochę czasu na stworzenie nowej religii. W 610 roku Mahomet był koło czterdziestki, kiedy miał wizję, że zostanie prorokiem całego narodu. Nie pcham się na tak wysoki stołek, ale mógłbym chociaż stworzyć własną szkołę filozoficzną. Friedrich Nietzsche miał czterdziestkę, kiedy pisał Tako rzecze Zaratustra.

Wlokę się za nimi wszystkimi fatalnie, ale przynajmniej mam przewagę nad Tołstojem. Nie mówię o powieści Wojna i pokój. Mam na myśli coś bardziej użytecznego. Kiedy miał 66 lat, nauczył się jeździć na rowerze. Pisze o tym Jeremu Baker w książce Rower Tołstoja, w której opisuje w jakim wieku kto czego dokonał.

Ja jeździłem na rowerze mając 7 lat i to bez dodatkowych 2 kółek.

Julian Champkin, Życie zaczyna się po czterdziestce. Skrót z Daily Mail (20 czerwca 1995). Tłumaczenie: Ewa Budrewicz.

Podobne wpisy

• Modlitwa u progu starości (0)
• Update: „Dziady” część III, scena V, wersy 1-2 (0)
• Liliowy kapelusz (1)
• Przysłowia na temat wieku (0)
• Jak ciężko o nauczyciela (1)

Czym są dla mnie książki, opowiedziałem Wam już przy innej okazji. Dziś przytoczę odpowiedź włoskiego filozofa i pisarza, Umberto Eco, której udzielił w formie felietonu- jednego z wielu, składających się na Drugie zapiski na pudełku od zapałek.

Kiedy czyta się artykuły, których autorzy wyrażają troskę o przyszłość ludzkiej inteligencji w sytuacji, gdy powstają urządzenia zdolne zastąpić naszą pamięć, ma się uczucie, że chodzi o refren dobrze znanej piosenki. Jeśli ktoś zna się trochę na rzeczy, rozpozna natychmiast ten cytowany tylekroć ustęp z platońskiego Faidrosa, gdzie faraon pyta z troską boga Totha, wynalazcę pisma, czy to diabelskie udogodnienie nie sprawi, że człowiek straci zdolność pamiętania, więc myślenia.

Taki sam odruch przerażenia musiał mieć człowiek, który jako pierwszy zobaczył koło. Pomyślał pewnie, że zatracimy umiejętność chodzenia. Być może ówcześni ludzie byli lepiej niż my przystosowani do pokonywania maratońskich tras po pustyniach i stepach, ale umierali młodziej, i dzisiaj uznano by ich za niezdolnych do służby wojskowej. Nie twierdzę bynajmniej, że możemy żyć sobie beztrosko i że będziemy mieli piękną i zdrową ludzkość, która przywyknie do pikników na łąkach wokół Czarnobyla; raczej że umiejętność posługiwania się pismem pozwala nam łatwiej dostrzec, kiedy powinniśmy się zatrzymać- a kto nie umie się zatrzymać, jest analfabetą, nawet jeśli ma cztery kółka.

Poczucie niepokoju w związku z nowymi formami zapamiętywania przewija się w historii od dawna. Kiedy pojawiła się książka drukowana na papierze, który robił wrażenie, że nie przetrwa dłużej niż jakieś pięćset albo sześćset lat, na myśl o tym, że ten przedmiot stanie się teraz dostępny dla każdego, jak Biblia Lutra, pierwsi nabywcy wydawali majątek na ręczną iluminację inicjałów, byleby nie stracić poczucia, iż nadal posiadają pergaminowy manuskrypt. Dzisiaj te iluminowane inkunabuły kosztują zawrotne sumy, ale prawda jest taka, że książka drukowana nie musiała być zdobiona miniaturami. Co na tym zyskaliśmy? Co człowiek zyskał na wynalazku pisma, druku, pamięci elektronicznej?

Valentino Bompiani lansował niegdyś dewizę: Człowiek czytający wart jest dwóch. Sentencję wydawcy można rozumieć jako po prostu trafny slogan, ale moim zdaniem oznacza on, że słowo pisane (i w ogóle mowa) przedłuża życie. Odkąd nasz gatunek zaczął wydawać pierwsze znaczące dźwięki, rodziny i plemiona zaczęły potrzebować starców. Być może przedtem byli zbędni i porzucano ich, gdy nie byli już w stanie polować. Ale wraz z pojawieniem się mowy starcy stali się pamięcią gatunku: zasiadali w jaskini wokół ogniska i opowiadali o tym, co się zdarzyło (albo uważano, że się zdarzyło; mamy tu przykład funkcjonowania mitu), zanim młodzi przyszli na świat. Póki nie zaczęto kultywować tej pamięci zbiorowej, człowiek rodził się bez żadnych doświadczeń i umierał, nim zdążył je nabyć. Potem stało się tak, jakby dwudziestolatek miał za sobą pięć tysięcy lat życia. To, co zdarzyło się przed nim, i to, czego nauczyli się starsi, stanowiło teraz cząstkę jego pamięci.

Dzisiaj starcami są książki. Nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale nasz skarb- w porównaniu z analfabetą (albo alfabetą, który nie bierze książki do ręki)- to fakt, że on przeżywa i przeżyje tylko swoje życie, a my przeżyliśmy ich mnóstwo. Wspominając zabawy dziecięce przypominamy sobie także zabawy Prousta, cierpieliśmy z powodu własnej miłości, ale także z powodu miłości Pyrama i Tysbe, przyswoiliśmy sobie szczyptę mądrości Solona, drżeliśmy z chłodu w wietrzne noce na Świętej Helenie i wraz z bajką zasłyszaną od babci powtarzamy tę opowiedzianą przez Szeherezadę.

Ktoś może odnieść wrażenie, że ledwie przychodzimy na świat, już jesteśmy starcami. Ale bardziej zgrzybiały jest analfabeta (pierwotny lub wtórny), który od dziecka cierpi na arteriosklerozę i nie przypomni sobie (bo nie wie), co stało się podczas id marcowych. Oczywiście możemy zapamiętywać również kłamstwa, ale lektura pomaga odróżnić prawdę od fałszu. Nie znając uchybień popełnianych przez innych, analfabeta nie zna nawet własnych praw.

Książka to ubezpieczenie na życie, maleńka antycypacja nieśmiertelności. Raczej wsteczna (niestety!), niż spoglądająca w przyszłość. Ale nie można mieć wszystkiego, i to od razu.

Umberto Eco, Dlaczego książki przedłużają nam życie (Drugie zapiski na pudełku od zapałek). Przekład Adama Szymanowskiego.

Podobne wpisy

• 10 wartych lektury nieistniejących książek (5)

Homo viator- to człowiek, pojmowany przede wszystkim jako podróżnik. Jego życie jest wędrówką, któej celu nie zawsze się domyśla. Mimo to podróżuje, ponieważ wie, że jest to lepsze od bezruchu i bierności (vide Wędrówką jedną życie jest człowieka Stachury).

Dziś może on nie tylko (dzięki rozwojowi środków transportu) przemierzać Ziemię, ale także (dzięki środkom masowego przekazu) podróżować po świecie informacji. Szczególną rolę odgrywa tutaj internet, ponieważ pozwala on na poznanie nieograniczone ramówką czy decyzją redaktora naczelnego. Dobrze opisał to w artykule Gutenberg odwiedza Google Edwin Bendyk.

Dziś jednak coraz więcej osób rozpoczyna dzień inaczej. Najpierw trzeba włączyć komputer. Po pierwsze, poczta elektroniczna (…) Potem wizyta na Gadu-Gadu czy innym komunikatorze, by powiedzieć dzień dobry bratnim duszom (…) Dalej przegląd interesujących forów dyskusyjnych. Jeśli ktoś prowadzi blog, zajrzy i tam, by sprawdzić, czy nie ma komentarzy od internautów (…) Siadający do komputera internauta to nomada, Tezeusz zapuszczający się za każdym razem w nowy labirynt, konstruujący własną, unikatową ścieżkę (…)

Co zatem współczesny homo viator robi w internecie? Kilka odpowiedzi nasuwa się od razu: szuka informacji potrzebnych w szkole, pracy, życiu codziennym; robi interesy; ogląda filmy, czyta opowiadania, ściąga pliki… to wszystko prawda. Ale jako nowoczesny Tezeusz robi to, co wszyscy ludzie wypuszczający się w daleką podróż: szuka towarzysza podróży.

Czyni w ten sposób bardzo rozsądnie, bo życie to najcięższa wędrówka: każda, prędzej czy później, kończy się śmiercią. A ponieważ wszyscy pomrzemy, można uznać za wędrowców nas wszystkich. Czynię to zastrzeżenie, by móc potem wysnuć określone wnioski.

A zatem: szukamy towarzysza podróży. Po co to robimy?

• aby móc porozmawiać- o, tak, to bardzo ważne. Ważne, by mieć przy sobie kogoś, kto zechce nas wysłuchać, gdy potrzebujemy opowiedzieć o swoich sukcesach, porażkach, czymkolwiek. Powstrzymywanie się od zwierzeń może skutkować- w ostateczności- chorobą. Magdalena Budziszewska w artykule Opowiedz mi swoją historię stwierdza:

  Udało się jednak wykazać, że osoby, które nigdy nie opowiedziały nikomu o jakimś niezwykle ważnym elemencie swojego życia, np. nagłej śmierci bliskiej osoby lub poważnym przestępstwie, jakiego dopuścili się w młodości, charakteryzuje wyższe ryzyko zapadnięcia na poważne choroby i mniejsza odporność całego organizmu. To tak, jakby powstrzymywanie się od mówienia pożerało jakąś wewnętrzną energię.

  Nie zawsze musi to być rozmowa. Niektórzy potrzebują tylko o czymś opowiedzieć. Takim ludziom z pomocą przychodzi Stowarzyszenie Vox Humana. Około 40 wolontariuszy zajmuje się wysłuchiwaniem ludzkich zwierzeń. Można ich spotkać w kawiarniach, szpitalach, na dworcach… wszędzie, gdzie ludzie potrzebują tych, którzy mają uszy i słuchają. Aktualne informacje można znaleźć na stronie Stowarzyszenia lub skontaktować się bezpośrednio z dr Aldoną Gawecką- pomysłodawczynią akcji „Wysłuchuję zwierzeń” (możesz o niej poczytać w Cogito lub Polityce).

• do podzielenia się sobą samym- nie od dziś wiadomo, że lepiej jest dawać, niż brać. W czasach internetu stwierdzenie to nabiera szczególnego znaczenia. To medium, jak żadne inne, umożliwiło ludziom pokazanie siebie, swoich dokonań, zaprezentowanie swojej wiedzy i doświadczenia. Jedni korzystają z tego w sposób mądry (np. zakładają blogi, na których dzielą się wiedzą z początkującymi i mniej zaawansowanymi, zakładają profile w serwisach, które umożliwiają ich rozwój- GoldenLine.pl, Jobpilot.pl, dodają i wykopują wartościowe linki na Wykopie czy Diggu), a inni głupi- to ci zakładają ekshibicjonistyczne blogaski, z których dowiadujemy się zarazem wszystkiego i niczego o autor(k)ach i tworzą kółka wzajemnej adoracji (których celem jest najczęściej wymiana komci (więcej o takich w artykule Pawła Lipca Najlepszy blog(asek) na onet.pl). Tutaj szczególnie jest ważna cnota umiarkowania.

• do snucia opowieści- w ostatnich latach ta właśnie potrzeba zwróciła uwagę psychologów, w tym jednego ze słynniejszych, Jerome’a Brunnera:
  

  W ciągu ostatnich lat śledziłem inny rodzaj myślenia, całkowicie różny w formie od rozumowania: myślenie oddające się konstruowaniu nie logicznych lub indukcyjnych argumentów, ale opowiadań lub narracji.

  Zastanawialiście się kiedyś, czemu taką popularnością cieszą się utwory literackie czy filmy, zbudowane na znanym schemacie, na przykład historii Kopciuszka? To już widzieliśmy- mówimy sobie, ale oglądamy jeszcze raz. Okazuje się, że w ten sposób utwierdzamy się w przekonaniu, że świat jest stabilny i przewidywalny. Dlatego też małe dzieci potrafią kilka razy słuchać tej samej bajki- i nie nudzi im się.

  Opowieść jest też wspaniałym sposobem na zabicie czasu- dlatego pewien XIV-wieczny Włoch kazał 7 paniom i 3 panom zebrać się nieopodal Florencji i opowiedzieć 100 historii z życia wziętych.

  Także dziś ludzie chcą snuć opowieści- dowodem tego niezliczone fanfiki i opowiadania publikowane w internecie.

• do obrony przed złem tego świata- tutaj otwiera się pole do nadużyć. Przykładem niech będą ww. blogaski- osoby je prowadzące bynajmniej nie chcą, by ktoś nieznajomy przychodził na ich strony, komentował czy nawet sugerował jakieś zmiany. O, nie! Wstęp mają tylko krewni i znajomi, którzy bezkrytycznie chwalić będą radosną twórczość autora czy autorki. W ten sposób twórca blogaska chroni się przed krytykami, którzy uosabiają dla niego zło świata. Otoczony wianuszkiem przyjaciół (?) jest bezpieczny.

  Na szczęście są i tacy, którzy znają proporcję i wiedzą, że osoby, które naprawdę chcą pomóc, muszą czasem mówić rzeczy, które brzmią gorzko, ale płyną z samego serca. Więcej zrozumienia dla takich osób i świat stanie się lepszym miejscem.

• dla potwierdzenia własnej wyjątkowości- potrzeba uznania jest tak ważna w życiu człowieka, że Abraham Maslow zdecydował umieścić się ją na drugim miejscu w swej piramidzie potrzeb. Ta potrzeba skłania człowieka do robienia rzeczy wyjątkowych, dobrego wykonywania swoich zadań. Tak opisał to Ray Bradbury w książce Kroniki marsjańskie

  [Kapitan statku mówi do Marsjanina] Bardzo ciężko pracowaliśmy, przebyliśmy długą drogę i może mógłby pan uścisnąć nam [kapitanowi i jego podwładnym] dłonie i powiedzieć „Dobra robota!”. Jak pan sądzi?

  Kapitan, niestety, nie doczekał się wyrazów uznania- uznano go za szaleńca. Mimo to, we własnym i swoich towarzyszy mniemaniu, był kimś wyjątkowym- i to mu ostatecznie wystarczyło. Może dlatego, że kapitan był wędrowcem i wiedział, jak ważne jest mieć choć jedną duszę, która w odpowiedniej chwili powie „Dobra robota”?

A teraz wyobraźcie sobie, że idziecie przez życie sami. Nie macie komu opowiedzieć o trudach podróży, nie podzielicie się wspomnieniami ze szlaku, nie otrzymacie gratulacji po przejściu szczególnie trudnego odcinka. Czy nie wyda Wam się wtedy, że lepiej było się nie urodzić?

A Wy- gdzie wędrujecie? I z kim?

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

Wpis jest dodany do wszystkich kategorii. Nieprzypadkowo, ponieważ dotyczy ich wszystkich.

Chciałbym, abyście powiedzieli mi, o czym chcielibyście czytać na tym blogu? Jakie kategorie są waszymi ulubionymi? Co Was tu przyciąga? Odpowiedzi w komentarzach.

Podobne wpisy

• Wielkanoc 2010 (0)
• Dzień Kobiet 2010 (0)
• 2009: podsumowanie. 2010: zapowiedź. (3)
• Życzenia świąteczne (4)
• Wielkanoc 2009 (0)

Trudne słowo (większości kojarzy się tylko z semantycznym nadużyciem), ale już wkrótce może być coraz częściej słyszalne. Już za kilka lat Web 2.0 wyprze właśnie wyżej wymieniona sieć. Co to jest i jak tego dokona- o tym w artykule Marcina Nowaka „Następca WWW: sieć semantyczna„.

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

Tekst pod takim właśnie tytułem znalazłem, szukając materiałów do pracy o dawniejszych i dzisiejszych formach korespondencji. Nie przyda mi się do tej pracy, ale sam w sobie jest interesujący. Ukazał się w numerze „The Spectator” z 15 lutego 1997 roku. Jego autorem jest Paul Johnson, a tłumaczenia dokonała Anna Kołyszko. Artykuł poświęcony jest pewnemu nastolatkowi z XVIII wieku, który z własnej woli zaczął uczyć się dobrych manier z XVI-wiecznego jezuickiego podręcznika…

Czy możesz sobie wyobrazić, że Twój syn-nastolatek przepisuje ręcznie, z własnej woli, 110 zasad dotyczących dobrych manier?

To właśnie zrobił za młodu prezydent George Washington, mniej więcej w połowie XVIII wieku.Chcąc poprawić własną kulturę osobistą, wybrał „Reguły grzeczności” zebrane w 1595 roku przez francuskich jezuitów. Washington najwyraźniej stosował je potem co do joty- zawsze bowiem przedstawia się go jako wzór dobrych manier i powagi prezydenckiej.

Czy dzisiaj mogłyby one znaleźć jakiekolwiek zastosowanie? Owszem. Mimo że wiele z tych rad odnosi się do bardziej nieokrzesanej epoki- jak chociażby uwagi na temat plucia czy zabijania wszy w miejscach publicznych- ludzie do dzisiaj robią sporo rzeczy zakazywanych przez Reguły grzeczności.

„Nie pryskaj na twarz rozmówcy śliną, podchodząc zbyt blisko w czasie konwersacji”. Nadal warto o tym pamiętać, podobnie jak o innym zaleceniu: „Nie podchodź, aby czytać księgi lubo pisma bliźniego, chyba że Cię do tego nakłoni. Nie udzielaj takoż rad nieproszony”.

Reguły głoszą również, że człowiek winien we wszystkich sytuacjach dostrzegać, co się należy innym i i im to dawać. Pozwól innym ludziom mówić przed sobą. Ustępuj miejsca. „Nie okazuj, żeś rad ze zgryzoty drugiego, nawet jeśli to Twój wróg.”

Książka przestrzega, aby „nie pouczać równych sobie” we własnej profesji, a jeśli już trzeba kogoś zbesztać, należy robić to „z całą delikatnością i łagodnością”.

Samemu należy „przyjmować wszelkie napomnienia z wdzięcznością”.

Najwyraźniej lansowano wówczas dość poważny wyraz twarzy. Nie wolno „przewracać oczami” ani „unosić jednej brwi wyżej ponad drugą”. „Nie wolno śmiać się nazbyt głośno ani nazbyt dużo”, a kiedy powie się dowcip, „należy się powstrzymać przed śmianiem się zeń samemu”. „Ukazuj światu radosne oblicze, atoli w sprawach poważnych- uroczyste”. „W obecności innych nie nuć sobie pod nosem, nie bębnij palcami rąk ani nie przytupuj”. Trafna uwaga.

Reguły zalecają skromność w ubiorze, krytykując przesadną uwagę przykładaną do wyglądu. „Nie naśladuj pawia”. Jeszcze lepsza rada głosi: „Nie jedz na ulicy”, a w czasie posiłków nie mów z pełną buzią. „I nie bierz do ust nazbyt dużych kęsów”.

Niektórych z tych reguł nie słyszałem od dzieciństwa, ale ci jezuici znali się na rzeczy, a Washington był na tyle roztropny, że wytropił dobry podręcznik i zastosował się do jego rad. Obecnie uważamy zwykle, że maniery i moralność to dwie różne rzeczy, ale w rzeczywistości ściśle się ze sobą wiążą- złe maniery i wysoka przestępczość to różne objawy tej samej choroby.

Warto się zastanowić nad ostatnią regułą, zawartą w podręczniku George’a Washingtona: „Nie ustawaj w wysiłkach, by utrzymać w piersi tę iskierkę ognia niebiańskiego zwaną sumieniem”.

Podobne wpisy

• Ciszej! (2)