Znacie doskonale to uczucie: słyszycie w radiu/telewizji/centrum handlowym/lokalu gastronomicznym/dowolnym innym miejscu jakąś ładną piosenkę i nie jesteście w stanie jej zidentyfikować.

Pół biedy, jeżeli taki utwór ma słowa; zapamiętujesz, ile się da, po czym otwierasz internet i wrzucasz odpowiednią frazę w Google. Pamiętam nawet tytuł pierwszej piosenki, którą w ten sposób zidentyfikowałem: Nine Million Bicycles Katie Melua’y :)

Nie jest też tak źle, kiedy melodia pochodzi z radia; są specjalne serwisy internetowe (np. odSluchane.eu), które informują, co kiedy w jakiej stacji radiowej jest grane. Bywa, że i witryny samych stacji dbają w ten sposób o słuchaczy.

Najgorzej jest z dżinglami do poszczególnych audycji: ani słów się nie znajdzie, ani w playliście się ich nie znajdzie. Są tylko dwa sposoby: albo męczyć kierownictwo, albo liczyć na łut szczęścia.

Parę dni temu zdarzyło się to drugie: usłyszałem w RMF Classic melodię, która kilka lat temu była używana przez radiową Jedynkę jako dżingiel dla jednej z nocnych audycji. Oto ona: Main Titles (Instrumental) Rachel Portman z płyty The Cider House Rules: Music from the Miramax Motion Picture.

Podobne wpisy

• Miły akcent na koniec czerwca (0)

We support the printed word in all its forms: newspapers, magazines, and of course books. We think reading on computers or phones or whatever is fine, but it cannot replace the experience of reading words printed on paper. We pledge to continue reading the printed word in the digital era and beyond. Read the Printed Word.

Podobne wpisy

• 10 marca 1959 – 10 marca 2009 (0)
• Przywrócenie ulgi dla studentów (0)
• Pimp my WordPress! (1)
• Szanujmy się wzajemnie- o Kodeksie Blogerów (6)
• Czym jest Blip? (0)

Pomysł na ten wpis chodził za mną od dłuższego czasu, ale dopiero teraz znalazłem trochę czasu, by go zrealizować.

Oglądając jakiś czas temu Final Fantasy: The Spirits Within, pomyślałem sobie Biedny Nowy Jork. Jak przychodzi co do czego, to zawsze on jest niszczony. Nie ma chyba klęski, której filmowcy nie zesłaliby na Wielkie Jabłko: powodzie, wybuchy wulkanów, meteoryty, kosmici, potwory rozmaitej proweniencji… Ten podgatunek kina wykpiono w filmie animowanym Herkules, gdzie greckie Teby (nazywane Wielką Oliwką) nawiedzają najrozmaitsze antyczne nieszczęścia.

Postanowiłem zatem opisać warte zapamiętania nieszczęścia, jakie spadały (spadną?) na najludniejsze miasto USA. Filmy opisuję w kolejności chronologicznej.

Patrzaj na okrąg murów i w rum obrócone / Teatra i kościoły, i słupy stłuczone

Deluge (1933) – pierwszy film o tej tematyce: seria trzęsień ziemi wywołuje powodzie na zachodnim i wschodnim wybrzeżu USA. Zalanie Nowego Jorku przeżywa garstka osób, w tym główny bohater, prawnik Martin Webster.

Invasion U.S.A. (1952) – bohaterowie (pięcioro Amerykanów, którzy spotkali się w nowojorskim barze) stają się świadkami inwazji komunistów na Stany Zjednoczone. Czerwoni nie ograniczają się do ataku na Nowy Jork (na który zrzucona zostaje bomba atomowa); ofiarą ich poczynań padają m.in. Seattle, San Francisco oraz Washington D.C. Film odniósł sukces finansowy, ale zapomniano o nim prawie na pół wieku.

The Beast from 20,000 Fathoms (1953) – pierwszy film, w którym obudzony wybuchem atomowym potwór idzie się wyżyć na pobliskim większym mieście. Bohater (dinozaur, któremu przerwano trwający 100 milionów lat sen na Arktyce) przeszedł całą Amerykę Północną, by dostać się na Manhattan (i poczynić szkody na kwotę 300 milionów ówczesnych dolarów). Spotyka go dość niezwykła śmierć: ginie od radioaktywnego izotopu, który wystrzelono w jego stronę… ze szczytu kolejki górskiej w wesołym miasteczku na Coney Island.

Planeta małp (1968) – klasyczny film science-fiction, który został w 2001 umieszczony w National Film Registry. Dopiero pod koniec bohaterowie dowiadują się, do jakiego miejsca tak naprawdę trafili: okolic niegdysiejszego Nowego Jorku, który w roku 3978 wygląda… hmm… mniej imponująco.

Ucieczka z Nowego Jorku (1981) – akcja filmu rozgrywa się w roku 1997; III wojna światowa (między USA a ZSRR) dobiega końca. Związana z nią sytuacja w Stanach pogorszyła się (pod względem przestępczości) do tego stopnia, że cały Manhattan został zamieniony w więzienie dla skazanych na dożywocie. Miasto jest pozostawione samo sobie; państwo pilnuje jedynie, by nikt nie wszedł i nie wyszedł z niego. Kłopoty zaczynają się, gdy wbrew swej woli trafia tam prezydent USA.

Dzień niepodległości (1996) – pierwszy film, któremu udało się zarobić 100 milionów dolarów w mniej niż tydzień. Kosmici odrobili lekcję geografii i precyzyjnie niszczą wszystkie ważniejsze miasta (oczywiście na całym świecie). Nie mogło zabraknąć także stolicy „cesarskiego stanu” (w trailerze doskonale ukazane jest rozwalenie Empire State Building, symbolizujące klęskę i Nowego Jorku, i stanu Nowy Jork).

Armageddon (1998) – po raz kolejny filmowy kataklizm grozi całemu światu: asteroida Dottie (nazwana imieniem żony jej odkrywcy – co ona mu zrobiła?) zmierza ku Ziemi, a na ratunek zostało 18 dni. Scenę zniszczenia Nowego Jorku nagrodzono w 1999 Złotym Popcornem.

Pojutrze (2004) – tak jak Invasion U.S.A. było wyrazem podzielanego przez większość Amerykanów strachu przed czerwonym zagrożeniem, tak Pojutrze (kolejny na liście film Rolanda Emmericha) opowiada o strachu przed tym, co człowiek może zrobić z klimatem własnej planety. Ale ponieważ dla niektórych świat to za wiele, trzeba straszyć lokalnie: falami wyższymi od Statuy Wolności oraz Wielkim Mrożonym Jabłkiem.

Jestem legendą (2007) – Los Angeles wygląda na opustoszałe o trzeciej po południu, [natomiast] Nowy Jork nigdy nie jest pusty… uznałem to za dużo ciekawszy sposób ukazania wyludnionego świata – tak scenarzysta tłumaczył wybór miejsca akcji. Miał rację – Will Smith robi większe wrażenie, gdy wędruje po pustych ulicach, niż gdy towarzyszą mu poszukiwacze ciemności.

Watchmen (2009) – adaptacja słynnego komiksu. Gdyby była wierniejsza, pasowałaby do tego spisu znakomicie: w powieści graficznej Moore’a zdziesiątkowany zostaje tylko Nowy Jork, w filmie Snydera – wszystkie większe miasta świata. Odpowiedni fragment ekranizacji można obejrzeć tylko na YouTube.

To miasto, świat zwalczywszy, i siebie zwalczyło, / By nic niezwalczonego od niego nie było.

Źródła:

• IMDb,
• List of films set in New York City oraz odpowiednie wpisy z Wikipedii.

Tytuł oraz cytaty w ramkach pochodzą z Epitafium Rzymowi Mikołaja Sępa Szarzyńskiego.

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

Jak już wczoraj wspomniałem, przyszła do mnie płytka z francuską muzyką klasyczną w wykonaniu Kamy Grott, Krzysztofa Staniendy i Artura Kasperka. Oczywiście wszystkie utwory są już przerobione na empetrójki, a sama płytka wyląduje na półce z trofeami :)

Szukając wcześniej informacji o wykonawcach, trafiłem na poniższe wideo. Jeśli się nie mylę (a wnioskuję na podstawie zapisu nutowego, przewijającego się w tle filmiku), wykonywane jest Trio na obój, fagot i fortepian Francisa Poulenca.

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

Jeśli wierzyć stronie RMF Classic, to właśnie tę płytę (Kama Grott – Romance – French Music For Oboe And Piano) wygrałem w ostatnim konkursie płytowym tego radia. Dziękuję :) Rzadko wygrywam w jakichkolwiek konkursach – a już zwłaszcza tych opartych na losowaniu spośród x uczestników.

Podobne wpisy

• Kolejny „tajemniczy utwór” zidentyfikowany (1)
• Śledzenie konkursów może być łatwiejsze :) (1)
• Konkurs dla użytkowników Nokii (3)
• Konkurs na Blog Roku 2006 (1)
• Konkurs trwa (7)

Wiosną 1913 roku grupa angielskich artystów spędzała wakacje na Majorce. Jednym z nich był Gustav Holst – kompozytor, który znajdował się w tak złej sytuacji materialnej, że mógł wybrać się na tę wyspę tylko dzięki podarunkowi nieznanego mu dobroczyńcy. Drugim był Clifford Bax – dramaturg, poeta… i astrolog. Ci dwaj panowie stali się przyjaciółmi – do tego stopnia, że sam Holst zainteresował się nauką o gwiazdach i zaczął stawiać swoim znajomym horoskopy. Wpadł także wówczas na pomysł skomponowania dzieła, które zapewniło mu wielką sławę – 7-częściowej suity Planety.

Holst poświęcił na komponowanie 2 lata. Premiera (nie licząc wcześniejszych wykonań, niedostępnych dla szerszej publiczności) miała miejsce 15 listopada 1920 roku; kompozycja zyskała ogromną popularność. Brytyjska publiczność, przyzwyczajona do zupełnie innego rodzaju muzyki, przyjęła Planety z wielkim entuzjazmem – do tego stopnia, że Holst czuł się autorem jednego dzieła…

1. Mars, The Bringer of War (Mars, zwiastun wojny).

Choć Holst stanowczo odżegnywał się od skojarzeń tej części z I wojną światową, interpretatorzy

odnosili charakterystyczny rysunek rytmiczny części Mars do alfabetu Morse’a, którym przesyłano depesze wojenne, bądź do warkotu karabinu maszynowego, którego kompozytor w tym czasie nie mógł był jeszcze słyszeć.

W czasie tworzenia wszystkich części kompozytor korzystał ze znanej w środowisku astrologów pozycji Alana Leo What is a Horoscope?; takimi słowy jest tam opisana Czerwona Planeta:

pewność siebie, ambicja, niezależność i przedsiębiorczość, upór, zbytnia gwałtowność, sprawdzanie się w akcji, walka w imieniu idei, silna wola, umiejętność szybkiego podejmowania decyzji.

2. Venus, the Bringer of Peace (Wenus, zwiastun pokoju)

Pozwolę sobie w tym miejscu zacytować urywek dzieła De Musicae Laudibus Oratio Jerzego Libana z Lednicy:

VI ton – hypolidyjski (…) przydzielony jest Wenerze, pod której wpływem ludzie stają się pobożni i skorzy do łez. Tak i ten ton skłania czasem do bogobojnych łez, pochodzących z wiary i radości, (…) najwłaściwsze są dla tego tonu słowa pobożne i święte, skłaniające do łez spowodowanych pobożnością, współczuciem i radością duchową.

3. Mercury, the Winged Messenger (Merkury, skrzydlaty posłaniec).

Tak opisuje tę część Imogen Holst, córka kompozytora:

charakter scherza (…) fantastyczne niespodzianki nieskornego leggiero, krótki rozbłysk ekstazy, najlżejszy możliwy dotyk, kłujące, częste zmiany tak swobodne jak powietrze, skwapliwość, ochoczość, pęd wichru zmieniający cię w gwałtowny wybuch energii, gwałtowne turbulencje powietrznych prądów.

4. Jupiter, the Bringer of Jollity (Jowisz, zwiastun radości)

To moja ulubiona część Planet. Wywołuje we mnie te uczucia, które uzewnętrznił sam kompozytor: przynosi radość w zwykłym sensie, ale także bardziej uroczysty rodzaj radości, związany z religijnymi lub narodowymi świętami. Stał się podstawą kilku hymnów, m.in. I vow to thee, my country oraz O God beyond all praising.

5. Saturn, the Bringer of Old Age (Saturn, zwiastun starości).

(…) tempo adagio; jednostajny, powolny ruch; częste wykorzystanie akordów zmniejszonych; charakterystyczne brzmienia: dzwony, flażolety, harfy; spokojną melodię prezentują instrumenty o ciemnej barwie i niskim rejestrze.

6. Uranus, the Magician (Uran, mag).

Nie jest to bóg Uran z mitologii, ten Uranus, który był ojcem Tytanów i Gaji, który był znienawidzony nawet przez Saturna (Kronosa). W astrologii Urana można traktować jako władcę Wodnika. W sensie pomyślanym przez Holsta właściwszym wydaje się być Prometeusz. Ten Tytan przeklęty przez bogów ośmielił się przekazać boską wiedzę zwykłym śmiertelnikom – Czarodziej, który nie taił sekretów.

7. Neptune, the Mystic (Neptun, mistyk)

Ta część jest warta uwagi z kilku względów: po pierwsze, Holst na początku rozpisał wszystkie części Planet nie na orkiestrę, ale na 2 fortepiany – za wyjątkiem Neptuna, gdzie zdecydował się na organy. Decyzję swoją tłumaczył faktem, że świat tak odległy i tajemniczy jak ostatnia planeta Układu Słonecznego zasługuje na wyjątkowe brzmienie.

Po drugie – Neptun to pierwsza kompozycja, gdzie zastosowano efekt „wyciszenia”: wprowadzenie ukrytego poza sceną chóru śpiewającego powtarzającą się wokalizę w końcowej części utworu; ostatni takt powtarzany jest do ściszenia dźwięków co uzyskane jest nowatorskim efektem zamykania drzwi sali, w której znajduje się chór. Wyobraźnia słuchaczy miała przestać odróżniać dźwięk od ciszy…

8. Pluto, the Renewer (Pluton, odnowiciel).

Wspomniałem na początku, że Planety to utwór 7-częściowy. Skąd zatem zdegradowana zaledwie parę lat temu planeta karłowata?

Została ona odkryta w 1930 roku, na cztery lata przed śmiercią Holsta. Kompozytor nie uznał jednak za stosowne uzupełnić suity, nie chcąc poświęcać więcej wysiłku dziełu, które zagłuszyło wszystkie inne jego dokonania. Dopiero w 2000 roku Colin Matthews, angielski kompozytor, członek Holst Foundation, zaprezentował światu ósmą część Planet, zadedykowaną córce Holsta, Imogen, z którą współpracował.

6 lat później Plutona zdegradowano i 7 części suity po 76 latach w pełni odpowiada aktualnemu obrazowi Układu Słonecznego.

Rozmaite części kompozycji Holsta były wykorzystywane jako inspiracja muzyczna.

Nile – Ramses, Bringer of War.

Ayaka Hirahara – Jupiter.

Znalazły się także w wielu filmach (lista z IMDb), w tym jednej kreskówce:

Duck Dodgers, Fins of War.

Kaczor Dodgers razem z wiernym Kadetem, jako reprezentanci Ziemi, wyruszają na zamieszkałą przez rekiny i delfiny planetę, by wziąć udział w obchodach kolejnej rocznicy zawarcia pokoju. Święto pokoju przekształca się w nową wojnę…

Źródła:

• Antonina Szybowska Muzyka i mit. Topos planet w muzyce (na przykładzie suity symfonicznej „Planety” Gustava Holsta),
• hasło The Planets w angielskojęzycznej Wikipedii,
• wpis Planety wg Gustawa Holsta na blogu Classical Is Wonderful.

Podobne wpisy

• Klasyka wśród nas – część 14 (0)
• Klasyka wśród nas – część 10 (0)
• Klasyka wśród nas – część 8 (1)
• Klasyka wśród nas – część 7 (0)
• Klasyka wśród nas – część 18: „Taniec węgierski nr 5″ (0)

13 lat temu Rick Kirkman i Jerry Scott, autorzy komiksu Baby Blues, namówili 46 rysowników i scenarzystów, tworzących amerykańskie komiksy, do udziału w wydarzeniu, które stało się później znane pod nazwą Great April Fools’ Day Comics Switcheroonie. Uczestnicy projektu zobowiązali się do narysowania… cudzych pasków!

1 kwietnia 1997 roku całe Stany Zjednoczone osłupiały: najpopularniejsze komiksy zmieniły styl (organizatorzy nie narzucili organizatorom ani scenarzystom żadnych ograniczeń)! Większość czytelników uznała to za znakomity żart – zapewne także Ci, którzy rozpoczynali codzienną lekturę prasy od Garfielda czy Blondie :)

Podobne wpisy

• Garfield o nazbyt głośnych reklamach (0)
• Garfield po czesku (0)
• Miarą kotek mówi (3)
• 30 urodziny Garfielda (2)
• Manifest Garfielda (0)

Et resurrexit tertia die
secundum scripturas.
Et ascendit in coelum,
sedet ad dexteram Patris
Et iterum venturus est cum gloria,
judicare vivos et mortuos.

Wesołego Alleluja!

Podobne wpisy

• Wielkanoc 2009 (0)
• Przerwa wielkanocna (0)
• Wielkanoc 2007 (0)
• Dzień Kobiet 2010 (0)
• 2009: podsumowanie. 2010: zapowiedź. (3)

Tytuł niniejszego wpisu pochodzi z języka francuskiego; oznacza on przenośną biblioteczkę podróżną – używany od XVI wieku sprzęt, będący drewnianą skrzyneczką, kryjącą miniaturowe edycje książek.

Najsłynniejszy użytkownikiem tego gadżetu (tak pewnie byśmy go dziś określili) był Napoleon Bonaparte; jego biblioteczka była wielkości jednego tomu in folio i mieściła 40 miniksiążek – klasykę ówczesnej literatury francuskiej.

Takie urządzenia były produkowane zaledwie przez 6 lat (1801 – 1807) w Paryżu, nakładem ojca i synów Fornier. Do naszych czasów przetrwało bardzo niewiele egzemplarzy w komplecie; jeden z nich posiada płocka Biblioteka im. Zielińskich. Pojedyncze tytuły z serii są do kupienia na stronie F.A. Bernett Books.

A dlaczego o tym wszystkim piszę? Już jutro o 13:30 w sali 256 Nowego BUW-u odbędzie się pierwsze spotkanie z cyklu Skarby BUW na 10-lecie, poświęcone właśnie bibliotheque portative du voyageur. Postaram się o zdjęcia :)

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

16 marca dowiedziałem się z Blipa, że Allegro organizuje konkurs, w którym wystarczy odpowiednio wcześnie wyrazić chęć otrzymania biletów na przedpremierowy pokaz filmu The Box. Pułapka, by je zdobyć. Rozgrywka była zbyt prosta, by nie wziąć w niej udziału :) Bilety (podwójne zaproszenia) oczywiście wygrałem; zaprosiłem koleżankę z akademika i razem udaliśmy się 18 marca do Kina Luna.

Krótkie przedstawienie fabuły: młode małżeństwo, wychowujące syna, zostaje odwiedzone przez tajemniczego mężczyznę, który przynosi pod ich drzwi pudełko z dziwnym przyciskiem. Jeśli zdecydują się na jego naciśnięcie, otrzymają milion dolarów, a jednocześnie osoba, której nie znają, umrze. Na podjęcie decyzji mają 24 godziny. Jej konsekwencje okazują się być znacznie dalej idące, niż sądzili…

Zaskakuje i przeraża jak THE RING – tak głosi minirecenzja na plakacie. Nie oglądałem japońskiego horroru, ale sam wybór, przed jakim zostali postawieni, nie jest mi obcy. Pamiętam dobrze, jak w Ojcu Goriot jeden z bohaterów, Bianchon, przywołuje pytanie, postawione w jednej z książek Rousseau: czy zgodziłbyś się, czytelniku, na wzbogacenie się, gdyby ceną było zabójstwo starego chińskiego mandaryna – samą siłą woli, bez ruszania się z Paryża?.

Niestety (dla mnie), reżyser nie poprzestał na opowieści o dwojgu ludziach, którym dano szanse na wzbogacenie się w szczególny sposób, i dodał do niej motywy znane z filmów science-fiction: ludzi obdarzonych niezwykłymi mocami, projekty nadzorowane przez służby specjalne i zakrojone na skalę światową eksperymenty, o których nikt nie powinien się dowiedzieć. Lubię te klimaty, ale akurat w tym filmie wydały mi się niepotrzebne.

To jedyne zastrzeżenie, jakie mam do thrillera Richarda Kelly’ego. Aktorzy, scenografia i muzyka (zwłaszcza muzyka!) wywarły na mnie dobre wrażenie. Na długo zapadnie mi w pamięć Frank Langella w roli dżentelmena, który przyczynił się do zmiany życia głównych bohaterów (polecam lekturę wywiadu z aktorem, który opublikowała Esensja).

Moja ocena: 6/10.

Podobne wpisy

• Książka: Hannibal po drugiej stronie maski (0)
• Film: Hrabia Monte Christo (1)

Jak dowiedziałem się z serwisu litrgy.com, jednym z czytań wchodzących w skład dzisiejszej liturgii słowa jest przypowieść o synu marnotrawnym – chyba najlepiej oddająca ideę miłosiernego Boga.

Ta parabola przypomniała mi także o pewnym filmie, który oglądałem, a który zapadł mi w pamięć z powodu niezwykłej interpretacji opowieści o miłosiernym ojcu. Mam tu na myśli Moją gwiazdeczkę z Shirley Temple w roli głównej.

Słynna aktora odgrywa rolę dziewczynki, którą opiekuje się latarnik, kapitan January. Kiedy dowiaduje się, że mała Star będzie musiała pójść do szkoły, zaczyna powtarzać z nią materiał, m.in. treść Ewangelii. Po prostym pytaniu o czterech Ewangelistów pyta ją, czy pamięta przypowieść o synu marnotrawnym.

- Mhm… And the father said: bring out the fatted calf, and kill it; and let us eat, and be merry.
- That’s fine. But everyone was merry, Star? There was a brother and some neighbours. Now who was sorry that the prodigal son came back?
- The fatted calf!

Polecam obejrzenie tego fragmentu na YouTube – w pliku Captain January (1936) pt.4/8 zaczyna się on 6:08, a kończy 6:36.

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów