Dwa dni temu wrzuciłem na bliploga informację o akcji oddawania krwi, planowanej na 30 stycznia, a zorganizowanej przez użytkowników Joggera i Blipa.
Dzień potem informacja o tej akcji pojawiła się w serwisie TVN Warszawa, a wraz z nią – moje nazwisko jako opiekuna blipowej społeczności.
Mała rzecz, a cieszy ;)
Chór O Fortuna to słynny fragment kantaty scenicznej Carla Orffa pt. Carmina Burana, stworzonej na podstawie zbioru średniowiecznych pieśni o tym samym tytule. Fortuna jest tutaj grecką boginią szczęścia, władającą całym światem (świadczy o tym jej tytuł Fortuna Imperatrix Mundi).
Utwór został wykorzystany przez wiele zespołów i artystów (ich niepełna lista znajduje się w wątku The Answer Is Almost Always „O Fortuna” na forum Kickass Classical), stał się także obiektem kpin, czego dowodem jest klip z serii Misheard lyrics.
Dzięki temu, że nie mam w tym roku sesji zimowej, należny mi czas wolny przedłużył się o 7 dni – oznacza to trzytygodniowe ferie zimowe. Dłuższe niż okołobożonarodzeniowe!
Planuję wykorzystać je na naukę i odpoczynek. Zobaczymy, co przeważy ;)
Główne założenie obywatelskiego projektu nowelizacji ustawy o ulgowych przejazdach w transporcie zbiorowym to przywrócenie 49 proc. ulgi dla uczniów i studentów na przejazdy komunikacją publiczną (w szczególności kolejową). Projekt został przygotowany przez obywatelski komitet inicjatywy ustawodawczej, który rozpoczął akcję zbierania 100 tysięcy podpisów popierających nowelizację ustawy o uprawnieniach do bezpłatnych i ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego. Komitet liczy na wsparcie samorządów studenckich, organizacji młodzieżowych, a przede wszystkim obecnego rządu i partii opozycyjnych.
Uważam tę inicjatywę za godną poparcia, dlatego informuję Was o niej. Podpis możecie złożyć np. w pokoju 44 Collegium Iuridicum I na kampusie UW (Krakowskie Przedmieście 26/28). Przedtem zajrzyjcie na stronę internetową akcji, by zapoznać się z jej szczegółami.
Wtedy [król] rzekł swoim sługom: „Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego?”. Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. (Mt 22, 8-13)
W czasie porządków znalazłem na twardym dysku napisany przeze mnie artykuł o krawatach. Nigdy nie udostępniłem go publicznie, a zawiera na tyle ciekawe informacje, że szkoda by było, gdyby nadal pozostał w ukryciu. Wiedzieliście na przykład o paradoksie krawata albo ile jest funkcjonalnych węzłów, z pomocą których można zawiązać krawat?
Zapraszam do lektury.
Jak podaje encyklopedia, krawat to wąski pasek materiału wiązany na szyi. Dziś nie wyobrażamy sobie bez niego eleganckiego mężczyzny. Ale były czasu, gdy ta część ubioru była znana tylko stosunkowo niewielkiej grupce ludzi.
To jest miejsce w Sieci dedykowane nieudanym aranżacjom, wnętrzom, o których wyglądzie zadecydował przypadek, niekoniecznie łaskawy. Ale jest tu także miejsce na fotografie detali i przedmiotów, które pamiętamy z własnych domów, z czasów PRL-u, kiedy nic nie było i królowała prowizorka, kiedy wszyscy mieli dumę pani domu – wywalczoną w kolejce meblościankę.
Będziemy się śmiać, ale także wspominać z rozrzewnieniem. Zdjęcia pochodzą głównie ze stron serwisów aukcyjnych, na których prezentowane są mieszkania na sprzedaż i różności do urządzenia mieszkań, ze stron agencji nieruchomości z całej Polski.
Na tę facecję po raz pierwszy natknąłem się w czasie lektury Słownika mitów i tradycji kultury Władysława Kopalińskiego. Spodobała mi się – podobnie jak wiele osób, lubię historię, w których tzw. prości ludzie dają sobie radę z rzekomo lepszymi od siebie. Może dlatego, że nie bardzo lubimy tych ostatnich ;) Jeśli spodobała Wam się Szajki Fajfera rozmowa z cesarzem – zachęcam do lektury.
Kiedyś pewnie napiszę na ten temat dłuższy artykuł, ale chwilowo tytuł tego wpisu znaczy dokładnie to, co znaczy – nie mam o czym napisać :)
Oczywiście, gdybym się uparł, zdążyłbym jeszcze skrobnąć jakiś krótki tekst i wrzucić go na szybko, byle zdążyć przed końcem 9 stycznia. Ale nie zrobię tego.
Zamiast tego po prostu przyznam się Wam, że za długo zwlekałem z napisaniem czegoś sensownego. Oto rezultat – wpis o przyczynach braku wpisu.
Nie będę przepraszał, tylko się poprawię.
Ten utwór miałem w jednej ze swoich książek do języka polskiego, z których korzystałem w podstawówce. Utkwił mi w pamięci nie tylko ze względu na ciekawe ujęcie postępowania Trzech Króli, ale też z powodu tekstu osiołka :)
Chłopiec walczy właściwie samotnie z swoją cieżką chorobą. Jest chłopcem z Domu Dziecka i potrzebuje wsparcia przede wszystkim psychicznego, przyjacielskiego. Poślijmy mu proszę jak najszybciej karteczki, liściki i sprawmy, że uwierzy, iż nie jest samotny i ma wśród nas wsparcie oraz przyjaciół, którzy razem z nim będą szli jego drogą walki, że jesteśmy myślami przy nim w tych trudnych chwilach.
Arek Smyk z 1 oddziału
Zespół Placówek Specjalnych
Szpital Dziecięcy
ul.Żołnierska 18
10-561 Olsztyn
dla Arka Smyka z 1 oddziału
Klimowski Adam Aleksander (ur. 12.09.1988) - absolwent III LO w Brodnicy, student prawa na Uniwersytecie Warszawskim, wordpressowiec i community manager Blipa. Kontakt →
Blog poświęcony jest moim zainteresowaniom, spośród których na plan pierwszy wybija się WordPress (szablony, pluginy i niestandardowe metody jego wykorzystania) oraz muzyka klasyczna w kulturze popularnej. Więcej →
